Zerrin Erdoğan’ın kaleminden…
NASIL BİR DÜNYADA YAŞIYORUZ
İnsan olmanın bir eğitimi yok.
Keşke olsaydı.
Her isteyen anne baba olamasa.
Her isteyen konuşamasa.
Her isteyen eline silah alıp hayat söndüremese.
Dilini terbiye etmeden, düşüncesini tartmadan, vicdanını tartıya koymadan konuşma hakkına sahip olmasa herkes.
Ne güzel olurdu dünya, değil mi?
Ama olmuyor.
“Biz istiyoruz” diye olmuyor.
“Biz söylüyoruz” diye hiç olmuyor.
Keşke kelimesini bu kadar sık kullanmak zorunda kalmasak.
Soru işaretleri bir köşede bekleyeceğine, aklımızın tam ortasına yerleşse.
“Acaba” diyebilmenin öngörüsü eşlik etse hayatımıza.
Vicdanımıza şeker kamışından evler yapsak…
Ama kalplerimiz çürümeye yüz tutmamış olsa önce.
Söz söylediğimizde arkasında durabilsek.
Çok konuşanı değil, doğruyu konuşanı ödüllendirebilsek.
Kırıp dökmeden önce bir dursak.
Kırılanın, bir daha asla eskisi gibi olmayacağını hatırlasak.
Sonra da işi pişkinliğe vurmasak.
“Ben hep böyleydim.”
“Dolduruşa geldik işte.”
“Ben aslında öyle demedim.”
“Ellerim yanlışlıkla değdi klavyeye.”
Hadi canım sen de…
Her kelimede bir ima, her cümlede bir kaçış.
Elle tutulur tek bir söz yok.
Bir yalan, başını çevirdiğinde öyle çoğalıyor ki…
Kırk ağızda, kırk yamayla karınca duasına çıkıyor bazıları.
Kırlarda açan papatyaların falını barlarda tutuyoruz.
“Sevmedi” diyoruz; payımıza hiç yaprak düşmeyince.
Ama o son yaprağı da kendi elimizle kopardığımızı söylemeye dilimiz varmıyor.
Hiç tanımadığımız, yüzünü dahi görmediğimiz insanlar hakkında hüküm veriyoruz.
Kime göre?
Neye göre?
Kim kimden iyi?
Aslında çok iyi biliyoruz.
Ölçüsüz fikirlerle asıp kesiyoruz.
Çünkü tartı hep hazır, vicdan ise yok.
Yüzlerce kötülüğün arasından göz kırparken cümleler,
tesadüfen yapılan iyiliklerin arkasından sırıtıyoruz.
Ve utanmıyoruz.
Hayal kırıklıklarının üzerinden koşar adım geçip,
masum çocukluğumuzun arkasına saklanıyoruz.
Karıncaları eziyoruz.
Sonra “masumum” diye bağırıyoruz.
Bal gibi katilsin.
Sadece hüküm giymiyorsun.
Çünkü karıncanın boyu küçük.
Öyle çok konuşuyoruz ki, cümleler anlamını yitiriyor.
Ünlemler birbirine çarpıyor.
Noktayı koyamıyoruz.
Çünkü bitmiyor.
Nefret bitmiyor.
Kavga bitmiyor.
Ucu ucuna yaşıyoruz.
Bir adım atsak, bel altı uçurum.
Sevgi bitiyor.
İnsanlık bitiyor.
Porselen tadında bir hayatın ellerinden tutarken,
elimizi kaybediyoruz.
Sevgisiz, saygısız, her şeyden bihaber
yaşıyoruz.
Ne acı…
Değil mi?
