Zerrin Erdoğan’ın kaleminden…
Büyük usta Haldun Dormen 97 yaşında hayatını kaybetti. Yaklaşık üç haftadır enfeksiyon nedeniyle hastanede tedavi gören usta tiyatrocu, yoğun bakımda entübe edilmişti ve bu akşam vefat ettiği açıklandı. Vefat haberini oğlu Ömer Dormen duyurdu; taziye mesajında babasını ebediyete uğurlamananın tarifsiz üzüntüsünü yaşadığını belirtti ve sevenlerine başsağlığı diledi. Kültür–sanat camiasından siyasi isimlere, oyunculardan müzisyenlere kadar pek çok kişi usta ismin kaybı için taziye mesajı yayımladı.
Bir haberi okumak, bazen sadece bilgi akışı değildir… Bu akşam haberdeki o satırlar benim için bir haberden çok bir yitik hissettiren veda mektubu oldu. Çünkü Haldun Dormen’i sadece takip ettiğim bir sanatçı değil; yıllar yılı karşısında oturup not aldığım, sahne ışıklarının yansımasını gözünde ve kalbindeki o tutku ateşini kelimelere dökmeye çalıştığım bir ustaydı.
Onun ölüm haberi bazılarına belki “yaşlı, uzun yaşamış bir sanatçı” diye gelebilir. Ama ben biliyorum ki Dormen, sadece bir ömür sürmedi; bu ülkenin tiyatrosuna ruh verdi, sahne sanatlarının göğsünü kabartan nefes oldu. 97 yaşında ayrıldı bugün bu dünyadan… Ama ardında sahnelere adanan yüzlerce genç oyuncu, unutulmaz oyunlar, güldüren müzikaller, duygu dolu anlar ve bir çınarın gölgesinde yetişmiş nice kuşak bıraktı.
İlk kez Galatasaray Lisesi sahnesinde bir oyunla tanışmıştı bu sanatla; ardından Robert Kolej, ardından Yale… Amerika’da öğrendiklerini Türkiye’ye taşıdı. Kurduğu Dormen Tiyatrosu ile müzikal tiyatronun kapılarını araladı, sahnemize yeni sesler, yeni nefesler kattı. Irma’dan Lüküs Hayat’a kadar sayısız eserle seyirciyi hem güldürdü hem düşündürdü.
Her röportajımızda, her izlediğimde aynı ciddiyetle bakardı sahneye… Sanki her defasında ilk oyununa hazırlanır gibi heyecanla… O ışığın ardında yatan disiplin, insana, sanata ve yaşama saygıydı. Bir gazeteci olarak onunla geçirdiğim her anı, satırlara dökmek benim için hem bir onur hem bir öğrenme serüveniydi.
Şimdi o ışık söndü mü? Hayır… Çünkü geride bıraktığı miras ışık gibi yanmaya devam ediyor. Oyuncularında, genç tiyatrocunun gözlerindeki ateşte, sahnelerin arka kulisindeki sessiz bekleyişte… Sahnelerden yükselen alkışlarda her zaman hissedeceğiz onu.
Sevgili Haldun Dormen…
Bir dost, bir hoca, bir çınar…
Bugün perdeler kapanmış olabilir, ama senin ışığın hep sahnelerde parlayacak.
Başımız sağ olsun.
Işıklar içinde uyu.
