DENİZLİ’de yaşayan 32 yaşındaki Gülsüm ve 33 yaşındaki Ahmet Akıncı’nın 4 yaşındaki oğulları Yiğit’e, 2,5 yaşında lösemi teşhisi kondu. Yiğit’in tedavisi için aile, Antalya’ya taşınmak zorunda kaldı. Gülsüm Akıncı, “Küçük yaşına rağmen çektiği acılar, dayanılması zor bir süreçti. Yiğit’in en büyük hayali okula gidip arkadaşlarıyla oynamaktı” şeklinde konuştu.
Denizli‘de yaşayan Akıncı ailesi, oğulları Yiğit’in halsizlik ve uyku hali nedeniyle özel bir hastaneye başvurdu. Yapılan tetkikler sonucunda 2,5 yaşındaki Yiğit’e lösemi tanısı konuldu. Tedavisinin daha iyi bir şekilde sürdürülebilmesi için aile Antalya’ya taşındı. Erken tanı sayesinde tedavi sürecine hızla başlandı ve Yiğit’in hastaneye yatışı yapılarak kemoterapi süreci başladı. Yaklaşık 10 aydır ilaç tedavisi gören Yiğit, yeniden okula gitmeyi ve arkadaşlarıyla oyun oynamayı arzuluyor.
‘PSİKOLOJİK OLARAK ÇOK ETKİLENDİ’
Anne Gülsüm Akıncı, tedavi sürecinin zorluklarına değinerek, “Hastalığın belirtileri ilk belirdiğinde kendimizi suçlamaya başladık. ‘Biz mi bir şey yaptık bu çocuğa?’ diye düşündük. D vitamini eksikliğiyle ortaya çıkıyormuş. Tanı erken konuldu. Yiğit’in sürekli halsizliği ve uyku hali nedeniyle kan tahlili yaptırdık ve hastalık hemen tahlilde belirdi. Bu süreç onun için çok zorlayıcıydı. Hastalanmadan önce kreşe gidiyordu ve burayı seviyordu. Hastalık nedeniyle onu kreşten aldığımızda, sanki hastaneye kapatılmış gibi hissetti. Psikolojik olarak çok etkilendi. Küçük yaşına rağmen çektiği acılar, dayanılmazdı” ifadelerini kullandı.
‘O AÇKEN AĞLIYORDU, BİZ YEMEK ZORUNDAYDIK’
Anne Akıncı, tedavi sürecinin zorluklarını aktarmaya devam ederek, “İlk başlarda sürekli belden tedavi ve kemoterapi uygulandı. Anesteziden önce 4 saat aç kalması gerekiyordu. O aç kalırken ağlıyordu, biz ise yemek zorundaydık. Bu durum gerçekten çok zordu. Bir noktadan sonra ‘Bizden başka kimsesi yok, güçlü durmalıyız’ diye düşündük. Hastalık beş yıl tekrarlamazsa iyileşmiş kabul ediliyor ancak bunun garantisi yok. Yenilmemesi gereken birçok gıda var, özellikle paketli gıdalar. Yiğit bu konuda çok dikkatli. Su içeceği zaman ‘Bu hazır su mu?’ diye soruyor. Damar yolu açılırken ben ağlıyorum, o ise ‘Sen ağlama’ diyor” dedi.
MİNİK YİĞİT’İN HAYALİ OKULA GİTMEK
Gülsüm Akıncı, Yiğit’in hayallerini paylaşarak, “En çok Yiğit’in okula başlamasını istiyorum. Çünkü okula gitmek ve arkadaşları olsun istiyor. Şu an parkta gördüğü bir çocuğu bir daha göremiyoruz. Yakın çevremizde kuzeni ya da akraba çocuğu yok. Bu yüzden arkadaş edinmek istiyor. Hastalıktan kurtulup normal bir çocuk gibi hissetmesini istiyorum” şeklinde konuştu.
‘BİZ DE ONUNLA ACI ÇEKTİK’
Aile olarak zorlu günler geçirdiklerini belirten Akıncı, “Asıl acıyı Yiğit çekti. Kemoterapi süreci çok ağır. Damar yolları bulunamadığı için defalarca deneme yapıldı. Kateter takılmadan önce çok zorlandık. Çocuğun saçları dökülüyor, vücudunda yaralar çıkıyordu. Biz de onunla birlikte acı çektik. Hastanede vefat eden ve ağır hastalıklar geçiren çocukları gördük. Başlangıçta ‘Neden biz?’ diye düşünüyorsunuz ama süreç ilerledikçe daha zor durumda olan aileler olduğunu fark ediyorsunuz. Bu gerçekten yıkıcı bir deneyim” dedi.
‘SAĞLIK HER ŞEYDEN ÖNEMLİYMİŞ, BUNU ANLADIK’
Yiğit’in yavaş yavaş toparlandığını söyleyen baba Ahmet Akıncı, “Şimdi denizi ve oyun oynamayı çok seviyor. Hastalık süresince oyunlardan mahrum kaldı, bu eksikliği telafi etmeye çalışıyoruz. LÖSEV bize büyük destek sağladı, maddi ve manevi açıdan yanımızda oldular. Sağlığın her şeyden önemli olduğunu öğrenmiş olduk. Yiğit karavanla seyahat etmeyi ve mangal yapmayı özledi. Hastalık tamamen geçtikten sonra Yiğit’le birlikte yeniden karavan tatillerine çıkmak ve piknik yapmak istiyoruz” şeklinde sözlerini tamamladı.
