1970’li yıllar, CHP’nin vurguladığı Batıcılık ve sol hayalciliğin birleştiği, Milliyetçi Cephe ile CHP’nin bir araya gelerek hükümet kurduğu karanlık bir dönemdi. Bu yıllarda sağ-sol çatışmaları en üst seviyeye ulaşmış, her gün yüzlerce genç hayatını kaybetmişti. Toplum, dışsal kışkırtmalar ve bazı siyasal mühendisliklerle derin bir bölünme yaşamasının eşiğine gelmişti. Kamplaşma, sosyal kesimlerin yanı sıra sanat ve kültürel alanları da etkilemişti.
Gladyo güçlerinin arka planda gizli faaliyetler yürüttüğünü ancak 12 Eylül darbesi gerçekleştiğinde tam olarak hissettik. CHP’nin uygulamalarıyla şekillenen tek tipçi toplum algısı, bizim devrim umutlarımızı da bir çırpıda yok etmişti. Zamanla geriye dönüp baktığımızda, aslında toplumsal değişimleri göz ardı ettiğimizi anladık. Hızlı şehirleşme ve iç göçlerin etkisiyle toplum farklı bir yolculuğa koyulmuş ve çeşitli zorluklar yaşamıştı. O dönem göz ardı ettiğimiz arabesk müzik, bu sürecin bir yansımasıydı. Orhan Gencebay, Ferdi Tayfur, Müslüm Gürses ve daha sonra onlara katılan İbrahim Tatlıses bu serüvenin hikaye anlatıcılarıydı. Onlar, halkın özünü yansıtan sanatçılardı.
Biri “Batsın bu dünya” derken, diğeri “Bırak şu gurbeti” diye haykırıyordu; bir başkası ise “Ben insan değil miyim?” diye sesleniyordu.
Bu derin duygusal akış, birkaç kuşağın teselli kaynağı olmuş ve onları “baba” olarak benimseyen kitleler oluşmuştu. Değerli sanatçılar Orhan Gencebay ve İbrahim Tatlıses hayatlarını sürdürüyor; onlara sağlıklı ve huzur dolu bir yaşam diliyorum. Ancak, yıllar önce Müslüm Gürses ve birkaç gün önce de Ferdi Tayfur hayata veda etti.
Ferdi Tayfur’un cenaze töreni sırasında muhteşem bir sevgi seliyle uğurlandığını görmek beni şaşırttı. Adana, Konya, Artvin gibi pek çok yerden gelen insanlar, gözyaşları içinde onun şarkılarını ezbere söylüyorlardı.
Zonguldaklı bir esnaf bu sevginin kaynağını şöyle ifade etti:
“Kimse yokken yanımda o vardı.”
Ve herkes bir araya gelip “Baba”larını aynı duygularla, aynı şarkıyla uğurladı: “Bir gün gitsen bile hatıran yeter…”
***
ÖZGÜR ÖZEL’İN TUZLA BUZ OLAN ÖZGÜVENİ
Bir önceki yazımda, Doç. Dr. İlker Aytürk’ün MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin “Öcalan çıkışı” ile ilgili temel yaklaşımını ele alıp eleştirmiştim. Ancak, o yazıda dikkat çeken önemli noktalar vardı; bunlardan biri de CHP’ye aitti. CHP bu alanda etkili bir siyaset üretme konusunda yetersiz kaldığı gözlemleniyordu. Bahçeli’nin başlattığı yeni süreç, CHP’yi de son derece riskli bir duruma taşımıştı. Oysa CHP, yerel seçimlerde önemli bir başarı elde etmişti ve bu süreçte CHP Lideri Özgür Özel, partinin Türkiye’nin birinci partisi olduğunu sık sık dile getiriyordu. Aynı zamanda muhalefet partisi Erdoğan’ın siyasi kaderinin belirleyicisi olabileceğinden bahsediyordu. Ancak, yeni gelişmeler
