İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Deri ve Zührevi Hastalıklar Ana Bilim Dalı’nın önemli isimlerinden biri olan Prof. Dr. Agop Kotoğyan, 16 Şubat 2018’de hayata veda ettiğinde, tıp camiasında büyük bir üzüntü yaşandı. Gençlik yıllarımda Agop Bey hakkında birçok hikâye dinlemiştim. Söyleşi gerçekleştirmeden önce, şirketimizin ulaştırma görevlisi Vahan Şadoğlu’na ‘Cildiyeci Agop Bey’i tanımış mıydın?’ diye sorduğumda, ‘Küçük yaşta saçlarım dökülmeye başladığında annem beni ona götürmüştü’ yanıtını vermesi, Agop Bey’in toplumdaki etkisini gösteriyordu.
14 Mart Tıp Bayramı’nda anmak üzere Agop Bey hakkında bilgi almak için eşi, çocukları ve hastalarıyla bir araya gelmeyi düşünüyorduk. Kameraman arkadaşım Emirhan Ayhan ile birlikte karla kaplı bir İstanbul sabahında, Kotoğyan Ailesi’nin Emirgân’daki evine doğru yola çıktık.
Kapıda bizi bir ‘İstanbul hanımefendisi’ karşıladı: Suzan Kotoğyan…
Kısa bir selamlaşmanın ardından, asıl konumuza geçtik.
Şair Behçet Necatiğil bir şiirinde ne demişti?
“Adı, soyadı
Açılır parantez
Doğduğu yıl, çizgi, öldüğü yıl, bitti
Kapanır parantez”.
Suzan Hanım, eşiyle ilgili parantezi şöyle açıyor:
Agop Bey’den annesi sayesinde haberdar oldum. İsviçre’de teyzemin kızı vefat etmişti ve aile dostumuz olan kişinin akrabasıydı. Birlikte taziye evine gitmişlerdi. Aslında Agop Bey’in annesi beni görmek istemiş. Sonrasında oğluna tavsiye etmiş. O teklif bana dostumuz aracılığıyla iletildi. Agop Bey’i yalnızca bir kez görmüştüm; hatırladığım tek şey ‘boş kolu’. Kolunun rüzgârda sallandığını düşünmüştüm. Babam ise, deyim yerindeyse ‘Osmanlı mizaçlı’ biri olarak bize geniş bir serbestlik tanırdı; fakat ‘Çocuklarım benim istemediğim hiçbir şeyi yapmaz’ derdi. Bu serbestlik içinde flört de vardı ama ben yine de karşımdaki kişiye, ‘Siz babama söyleyin, karar verirse tanışırız’ demiştim. Böylece tanışmıştık.
“TANRI DİĞER KOLUNA O KADAR VASIFLAR VERMİŞTİ Kİ…”
Suzan Hanım, eşi Agop Kotoğyan’ın kazadan dolayı kaybettiği kolunun ardından ona dair düşüncelerini şu şekilde ifade ediyor:
Agop Bey, bana evlenme teklifinde bulunduğunda, ‘Eğer olumlu yanıt verirsen, bil ki benim ilk eşim mesleğimdir. Hekim olmasaydım bile işimi severek yapardım’ demişti. Çok kitap okurdu ve gerçekten işini severek yapardı. Tanrı, bir koluna bir şey olmuşsa, diğerine pek çok yetenek vermişti… Bazı hastalarını yalnızca bakarak teşhis koyabilir
