1959 yılında Antarktika’da gerçekleşen bir kazada hayatını kaybeden bir İngilizin kemikleri, 65 yıl sonra eriyen bir buzulda ortaya çıkarıldı.
Kalıntılar, Polonya Antarktika ekibi tarafından Ocak ayında keşfedildi. Buluntular arasında bir kol saati, bir radyo ve bir pipo da yer aldı.
Yapılan detaylı incelemeler sonucunda, cesedin 25 yaşındayken buzul çatlağına düşen Dennis “Tink” Bell’e ait olduğu tespit edildi.
Dennis Bell, o dönemde “British Antarctic Survey” (BAS) olarak bilinen kurumda görev yapıyordu.
86 yaşındaki ağabeyi David Bell, BBC’ye verdiği demeçte, “Onu bulma umudumu çoktan yitirmiştim. Bu inanılmaz, şaşırtıcı. Hâlâ aklım almıyor” ifadelerini kullandı.
BAS Direktörü Prof. Dame Jane Francis, Dennis’i “son derece zorlu koşullarda Antarktika’nın keşfine ve ilk bilimsel çalışmalara katkı sunan cesur insanlardan biri” olarak tanımlıyor ve ekliyor: “1959’da kaybolmuş olsa da, anısı meslektaşları arasında ve Kutup araştırmalarının mirasında yaşamaya devam etti.”
Kaybolma Hikayesi
1959 yılının Temmuz ayında, David Bell’in Londra’daki aile evine bir telgraf ulaştı.
David o anı şöyle hatırlıyor: “Telgrafçı, ‘Üzgünüm ama haberler iyi değil’ dedi.”
Bu acı haberle birlikte, David yukarı çıkarak anne ve babasına durumu bildirdi:
“Korkunç bir andı.”
Bugün Avustralya’da eşi Yvonne ile birlikte yaşayan David, çocukluk anılarını anlatırken yüzünde bir gülümseme beliriyor.
Abisi Dennis’i “çekici, eğlenceli, hayat dolu” biri olarak hatırlıyor.
“Tink” lakaplı Dennis Bell, 1934 doğumlu ve Kraliyet Hava Kuvvetleri’nde (RAF) çalışmış, meteoroloji eğitimi almıştı. Daha sonra Falkland Adaları Bağımlılık Araştırma Kurumu’na katılarak Antarktika’da görev almıştı.
Ağabeyi David, Dennis’in çocukluğundan beri Kaptan Robert Scott’un Kutup günlüklerine büyük bir ilgi duyduğunu belirtiyor.
1958’de iki yıllık görevle Antarktika’ya giden Dennis, 12 kişilik bir ekip ile King George Adası’ndaki küçük İngiliz üssünde çalışıyordu.
Görevi, hava balonları uçurarak her üç saatte bir hava durumu raporlarını İngiltere’ye iletmekti.
Soğuk kış aylarında yiyecek stoklarını düzenlemekten de sorumlu olan Dennis, köpek sevgisi ile de tanınıyordu; kızak köpeklerine bakıyor ve yavru köpekler yetiştiriyordu.
BAS arşivleri, onun neşeli, çalışkan ve şaka yapmayı seven biri olduğunu aktarıyor. Ayrıca yemek yapma konusundaki yeteneğiyle de tanınmaktaydı.
26 Temmuz 1959’da, 25. doğum gününden birkaç hafta sonra, Dennis ve arkadaşı Jeff Stokes bir buzulda ölçüm yapmak üzere dışarı çıktılar.
Derin kar ve yorgun köpeklerle karşılaşan Dennis, onları teşvik etmek için öne geçti. Ancak kayaklarını takmamıştı.
Bir anda kar tabakası çöktü ve bir buzul çatlağına düştü.
Jeff ona seslendi, Dennis yanıt verdi.
Bir ip sarkıtıldı ve köpekler bu ipi çekerek Dennis’i yukarı doğru çekti. Ancak ipi beline bağlamıştı. Yukarı çıkarken kemeri kopunca tekrar düştü.
Arkadaşı Dennis’e yeniden seslendi ama bu sefer yanıt alamadı.
David Bell, “Bu hikayenin etkisinden asla kurtulamayacağım” diyor.
O dönemde başka bir ekip üyesi Alan Sharman da yaşamını yitirmişti, bu da moral bozukluğuna yol açmıştı. Raporda şöyle yazıyordu:
“Dün Tink bir çatlağa düştü ve öldü. Hava izin verirse yarın döneceğiz.”
İronik bir şekilde, o sezon başında Alan Sharman’ın tabutunu yapan kişi de Dennis’ti.
Ertesi gün hazırlanan raporda ise “Kızak geri döndü. Üzücü ayrıntıları duyduk. Jeff’in elleri ciddi şekilde donmuş. Kurtarma için daha fazla risk almayacağız” deniliyordu.
David, annesinin bu kaybı asla atlatamadığını belirtiyor:
“Onun fotoğrafına bile bakamazdı.”
Dennis’in kamp arkadaşı iki kişi, aileyi ziyaret ederek Dennis’in anısına bir koyun postu hediye etmişti. Ancak cenaze, tören ya da vedalaşma olmamıştı.
“Hiçbir şey olmadı. Dennis sadece yok oldu,” diyor David.
Yaklaşık 15 yıl önce, BAS’ın başkanı Rod Rhys Jones, David ile iletişime geçti.
Vakfa göre, 1944 yılından bu yana 29 kişi, İngiliz Antarktika Bölgesi’nde bilimsel görevlerde çalışırken yaşamını yitirdi.
Rod, bu 29 kişiden bazılarının yakınları için, sevdiklerinin yaşadığı ve öldüğü bu yerleri görmek üzere bir gezi düzenliyordu.
David de bu gemi yolculuğuna katıldı. Ancak kardeşinin kaldığı üsse ulaşamadı. Yine de denizden yapılan tören, ona bir nebze huzur vermişti.
Bu yıl, 29 Ocak’ta çalıştıkları istasyonun yakınında Polonyalı araştırmacılar, ayaklarının “bir şeye” takıldığını fark etti. Dennis bulunmuştu.
Burası, King George Adası’ndaki Ecology Buzulu’nun eteğindeydi. Bulunduğu yer, kaybolduğu noktadan oldukça uzaktaydı.
Bilim insanları, bu buzula yaptıkları dört seyahat sonucunda kalıntıları çıkarmayı başardılar. Kemiklerin yanı sıra ip parçaları, bambu kayak bastonları, bir gaz lambası ve askeri çadır parçaları da bulundu.
Polonyalı ekip, Dennis’in bir daha kaybolmaması için GPS işareti koydu.
David Bell, haber karşısında hâlâ şaşkın olduğunu dile getiriyor. Polonyalı bilim insanlarına minnettar olduğunu ekleyen David, “Keşke annem ve babam da bu günü görebilseydi,” diyor.
Yakın zamanda İngiltere’ye gidip kız kardeşi Valerie ile birlikte Dennis’i son yolculuğuna uğurlamayı planlıyor.
“Harika bir duygu. Sonunda kardeşimle buluşacağım. Belki garip gelebilir ama mutluyuz. Artık bulundu, eve döndü.”
