Türkiye’nin kolektif hafızasında derin bir iz bırakan Narin Güran cinayeti, 140journos ekibinin ‘Şeytantepe’ isimli yeni çalışmasına konu oldu. Tavşantepe köyünde yaşanan bu trajediyi ve perde arkasındaki gelişmeleri inceleyen belgeselde soruşturma sürecindeki kamera kayıtları, dijital veriler ve tanık beyanları ışığında; somut delillerin ihmal edildiği ve davanın hatalı bir kurgu üzerinden yürütüldüğü iddia ediliyor. Rojin Kahraman’ın özel haberi…
Rojin Karaman yazdı…
Narin Güran cinayeti, Türkiye’nin adalet arayışında bir dönüm noktası olarak hafızalara kazındı. 140journos tarafından hazırlanan yeni belgesel, sıradan bir soruşturma eleştirisinin çok ötesine geçerek dosyanın temelindeki karanlık noktaları deşifre ediyor. İddialar vahim: Soruşturmanın henüz ilk günlerinde bir varsayıma kilitlenildiği, bazı delillerin ayıklandığı, bazılarının ise hiç araştırılmadığı savunuluyor. Çelişkili ifadelerin esas alındığı ve teknik verilerin yetersiz değerlendirildiği bu süreç, belgeselde ‘yanlış kurgulanmış bir hüküm’ olarak nitelendiriliyor.
Yargılama Süreci ve Yargıtay’ın Çelişkili Kararları
Hukuki süreçte Yargıtay 1. Ceza Dairesi, 29 Aralık 2025 tarihinde verdiği kararla davanın seyrini önemli ölçüde kesinleştirdi. Mahkeme; amca Salim Güran, anne Yüksel Güran ve ağabey Enes Güran hakkında “nitelikli kasten öldürme” suçundan verilen ağırlaştırılmış müebbet hapis cezalarını onayarak bu sanıklar yönünden süreci noktaladı.
Ancak davanın en kritik figürlerinden biri olan ve Narin’in cansız bedenini dere yatağına gizlediğini itiraf eden sanık Nevzat Bahtiyar hakkındaki karar, ezber bozan bir şekilde bozuldu. Yargıtay, Bahtiyar’ın eylemlerinin yalnızca “suç delillerini yok etme” çerçevesinde değerlendirilemeyeceğine hükmetti. Bu eylemlerin “nitelikli kasten öldürmeye yardım” suçunu oluşturabileceği şüphesine dikkat çeken yüksek mahkeme, yerel mahkemenin verdiği 4 yıl 6 aylık hapis cezası kararını oy birliğiyle geçersiz saydı.
Belgeselin merkezindeki en sarsıcı tez tam da burada vücut buluyor: Yapım, aile üyelerinin usul hataları ve zayıf delil değerlendirmeleriyle mahkûm edildiğini savunurken; asıl fail olarak işaret edilmesi gereken Nevzat Bahtiyar’ın, kurumsal bir ihmal veya bilinçli bir yönlendirme neticesinde adeta koruma altına alındığı iddiasını kamuoyuna sunuyor.
Soruşturmanın Seyrini Değiştiren Kritik Hatalar ve İhmaller
Belgeselde Narin Güran’ın babası Arif Güran, amcaları İbrahim Güran, Kurtuluş Güran, Barış Güran ve Erhan Güran, ağabeyleri Berat Güran, Baran Güran ile gazeteciler İsmail Saymaz, Rojda Altıntaş, Onur Erkan, Mehmet Arslan, avukatlar Onur Akdağ, Yılmaz Demiroğlu ile adli bilişim uzmanı Tuncay Beşikçi yer aldı.
Belgesel, davanın metodolojik olarak nasıl çöktüğünü şu başlıklar altında detaylandırıyor:
“Aile İçi Cinayet” Hipotezine Teslimiyet
Belgeselin en temel eleştirisi, kolluk kuvvetlerinin olayın ilk anından itibaren meseleyi doğrudan “aile içi cinayet” şablonuna oturtmasıdır. Bu ön kabul, soruşturmanın tarafsızlığını zedelemiş; gerçeği aramak yerine, önceden çizilen fail çerçevesine uygun delil üretme ya da var olanları bu kurguya uydurma çabasına dönüşmüştür.
Zaman Çizelgesi ve Mekân Kurgusundaki Tutarsızlıklar
- Zaman Yanılgısı: Narin’in son görüldüğü anın kamera kayıtlarıyla net bir şekilde sabit olmasına rağmen, soruşturmanın tanık beyanlarına dayanarak bu saati çok daha ileri bir dilime çektiği iddia ediliyor. Bu kasıtlı veya ihmal ürünü zaman kaymasının, aile üyeleri üzerinde “yapay bir şüphe” yaratmak için kullanıldığı vurgulanıyor.
- Gözden Kaçan “Hayalet” Mekânlar: Olay güzergâhında bulunan ve arama köpeklerinin ilk ve en güçlü tepkiyi verdiği evin, soruşturma boyunca adeta yok sayıldığı belirtiliyor. Bu durumun, odak noktasını asıl suç mahallinden uzaklaştırdığı öne sürülüyor.
Teknik İncelemeler ve Dijital Delillerdeki Zafiyet
- Kayıp ve İncelenmeyen Kayıtlar: Bölgedeki güvenlik kameraları ve askeri üs görüntülerinin zamanında güvence altına alınmadığı, en kritik anlara ait görüntülerin silinmesine veya teknik iyileştirme yapılmadan dosya dışı kalmasına göz yumulduğu savunuluyor.
- Bilimsellikten Uzak Yöntemler: Soruşturmanın dijital ve somut veriler yerine, irrasyonel yöntemler ve yönlendirilmiş tanık beyanları üzerinden ilerletilmesi, sürecin bilimsel ciddiyetten koptuğunun kanıtı olarak sunuluyor.
- Şaibeli Baz Raporları: Mahkûmiyetin en büyük dayanağı olan “daraltılmış baz raporları”nın; sanıkların telefonlarındaki adım sayar verileri ve rutin kullanım alışkanlıklarıyla taban tabana zıt olduğu, bu raporların bilimsel geçerliliğinin uzmanlarca tartışmalı bulunduğu ifade ediliyor.
Medya Manipülasyonu ve Siyasi Baskı Altında Yargı
Yapım, medyanın yarattığı dezenformasyonun ve üst düzey yetkililerin yargı kararını beklemeden yaptığı peşin hükümlü açıklamaların “masumiyet karinesini” yerle bir ettiğini savunuyor. Aile hakkında ortaya atılan ancak mahkeme dosyasında hiçbir karşılığı bulunmayan asılsız iddiaların, toplumsal bir histeri ve infaz iklimi yaratarak yargı mekanizmasını baskı altına aldığı ve süreci zehirlediği iddia ediliyor.
Nevzat Bahtiyar ve “Kurgu” İddiasının Merkezi
Belgeselin nihai analizi, Nevzat Bahtiyar’ın rolünün yeterince deşilmediği üzerinedir. Bahtiyar’ın sürekli değişen ve birbiriyle çelişen ifadelerinin, mevcut “suçlu aile” kurgusuna monte edilmek üzere ayıklandığı; telefonundaki şüpheli hareketlerin ve dijital izlerin ise görmezden gelindiği savunuluyor. Özellikle maktulün bedenindeki hassas bulguların üzerine gidilmemesi, maddi gerçeğe ulaşmanın önündeki en büyük engel olarak nitelendiriliyor.
Sonuç
“Şeytantepe” belgeseli, Narin Güran davasında devletin en üst kademelerinden gelen beyanların bir “peşin hüküm” iklimi oluşturduğunu ve teknik raporların nesnel birer kanıt olmaktan çıkarılıp mevcut senaryoyu desteklemek adına araçsallaştırıldığını öne sürmektedir.
Yargı, bu süreçte maddi gerçeği denetleyen bağımsız bir mekanizma olmak yerine; dosyayı toplumsal baskı altında bir an evvel kapatmaya odaklı, hızlandırılmış bir prosedüre dönüşmüştür. Belgeselde dile getirilen bu sarsıcı iddialar, mahkeme kararının bir “mutlak hakikat” tecellisi değil, başlangıçta inşa edilen anlatının resmileştirilmiş hali olduğunu savunarak; Türkiye’de adil yargılanma hakkı üzerine çok ciddi bir tartışmanın kapısını aralamaktadır.
