Röportaj: Zerrin ERDOĞAN
Bir Masumu Ortaya Atamayız” Diyen Kadın Gibi Güçlü, Rüya Gibi İnançlı:
İzmir’in bereketli topraklarından Londra sokaklarına, Şanlıurfa’nın pamuk tarlalarına uzanan bir yaşam öyküsü…
Azmin, inancın ve kadın dayanışmasının gerçek bir hikayesi bu.
Hayatın her evresinde yeniden doğmayı başaran, rüyalarına inanan, başkaları için üreten bir kadınla; yani Saadet Türkmen ile özel bir söyleşi yaptım.
Saadet Türkmen birçok başarıya imza attı.
“Çocukluğum tarlalarla, kumaşlarla, insan hikayeleriyle geçti.”
Zerrin Erdoğan.. Çocukluk yıllarınızı biraz anlatır mısınız?
Saadet Hanım: Evet, Egeliyim. Çocukluğum Aydın, Denizli ve İzmir’de geçti. Çalışma hayatına satış elemanı olarak başladım. Gündüzleri çalışıyor, akşamları liseye gidiyordum. Sezon açılışlarında yeni koleksiyonlar geldiğinde kıyafetleri yerleştirirken, “Hangi tarlada yetiştin, hangi ellerden geçip buraya geldin?” diye düşünürdüm. Her parçada bir emek, bir hikaye hissederdim.
“Dikiş dikmek sadece el işi değil, bir ruh işi.”
Z.E.: Sonra evlilik, çocuklar…
Saadet Hanım: Evet, evlenince çalışma hayatım bitti. Beş yıl arayla iki kızım oldu. Dikiş dikmeyi çok severdim; kendime ve kızlarıma kıyafetler dikerdim. Bizim dönemimizde “el işi” ve “ev ekonomisi” dersleri çok önemliydi. O bilgiler, yıllar sonra bana yol gösterdi. Kızlarım büyüyünce yeniden çalışmaya başladım — yine tekstilde ama bu kez yönetim bölümündeydim.
“Londra’ya giden kızım kaderimi değiştirdi.”
Z.E.: Londra hayatınıza nasıl dahil oldu?
Saadet Hanım: Hiç planlamamıştım. Büyük kızım Londra’ya dil eğitimi için gitti. Onun evraklarını hazırlarken farkında olmadan kendi yolumu da hazırlamışım. “Elin gurbetinde nasıl olur?” diye düşünüyordum. Küçük kızım İstanbul’da üniversite kazanınca onunla oraya geçtim. O sırada Uğurkan Erez’in ajansında çalışıyordum; defileler, çekimler, koşturmalar… Hayat inanılmaz yoğundu.
Sonra küçük kızım da Londra’ya gidince yalnız kaldım. “İzmir’e mi dönsem?” derken kendimi Londra’da buldum. Torun sevgisi, insanın içinde bambaşka bir dünyayı açıyor.
“Engelli bir ressamın hayalini gerçekleştirdik.”
Z.E.: Moda dünyası size büyük bir çevre kazandırmış belli ki…
Saadet Hanım: Evet, birçok sanatçıyla, oyuncuyla tanıştım. Televizyonda gördüğünüz çoğu kişi ya “Ablacım” ya da “Annecim” derdi bana.
Bir gün engelli bir kızımız, Sude, Keremcem ile tanışmak istiyordu. Hamdi Alkan sayesinde ailesini İstanbul’a davet ettik, tanıştırdık. Aynı gün “Kara Sevda” çekimleri vardı; Burak Özçivit ve Kaan Urgancıoğlu ile de görüştük. Burak beni görünce “Ablacım, sen nerelerdesin?” dedi. Sude’nin yüzündeki mutluluk her şeye değerdi.
Sonra engelli ressam Meryem ile tanıştım. Çok güzel tablolar yapıyordu. Ona destek olmak için Seren Fosforoğlu’nun yardımıyla Nil Sanat Evi’nde sergi açtık. Atlas Hava Yolları ulaşım sponsoru oldu, röportajları uçak dergilerinde yayımlandı. Karabağlar Belediyesi konaklamayı üstlendi.
O sergi, benim için bir “iyiliğin zincirleme gücü” örneğiydi.
“Rüyalarıma inanırım; bana yön gösterirler.”
Z.E.: Rüyalarınızın hayatınıza yön verdiğini söylüyorsunuz…
Saadet Hanım: Evet, rüyalarım bana hep bir işaret olmuştur. Londra’da bir gece rüyamda yaşlı bir dede gördüm, bana bazı yerler gösterdi. Sonra o yerlerin “Atiye” dizisinde izlediğim mekanlar olduğunu fark ettim. Şanlıurfa’ymış! Oraya gittim. Orada tanıştığım dostlar sayesinde üç farklı proje üzerine çalışmaya başladım.
“Şanlıurfa’da pamukla umut yeşertmek istedim.”
Z.E.: Peki, o projelerden biri olan “Pamuk Festivali” nasıl doğdu?
Saadet Hanım: GAP bölgesinin organik pamuğu çok değerli. Bir “Pamuk Festivali” düzenlemek istedim. Altıer Akademi sponsorum oldu. Öğrencilerin hazırladığı kıyafetlerle defile planladık ama bazı yerlerde “festival” kelimesi yanlış anlaşılınca iptal ettik. Çok üzüldüm. Dosyamı alanlar projeyi sahiplenip beni devre dışı bıraktılar. Ama ilahi adalete inanırım; “Terazi var, tartı var” derim hep.
Valiliğe, bakanlığa yazdım. Dönemin Valisi Salih Bey ilgilendi, İl Tarım Müdürlüğü’nden Adnan Yetkin destek verdi. Kıyafetler cansız mankenlerde sergilendi. Altıer Akademi öğrencilerinin emeği vardı, o yüzden yine de mutlu oldum.
“Amacım sadece defile değil, bir hayat kurmaktı.”
Z.E.: O projeyi neden bu kadar önemsiyorsunuz?
Saadet Hanım: Çünkü amacım sadece bir gösteri değildi; o topraklarda üretim, sürdürülebilirlik ve kadın emeği üzerine kalıcı bir değer bırakmaktı.
Kübra Bülbül ve Adnan Yetkin’le hâlâ birlikte çalışıyoruz. Urfa’yı iyi tanıyorlar, kalpten emek veriyorlar. Dokuma tezgâhları kurulsun, kök boya atölyeleri açılsın, organik kumaşlar üretelim, dünya tekstil fuarlarında tanıtalım istiyorum.
“Kasım Bey inandı, biz de başardık.”
Z.E.: Yeni Urfa Belediye Başkanı Kasım Bey ile süreci nasıl yürüttünüz?
Saadet Hanım: Çok vizyoner bir insan. Seçildiğinde arayıp tebrik ettim, projemden bahsettim. Bir süre bekledik ama sonunda başladı. Modacı Erol Albayrak’ın büyük desteğiyle ekip çift vardiya çalıştı. El emeği takılar, kıyafetler… Muhteşem bir gece yaşadık. O an, yıllarca hayalini kurduğum rüyanın gerçeğe dönüşmesiydi.
“Bu işin en büyük kazancı gönül bağı.”
Z.E.: Bunca emeğin sonunda neler hissettiniz?
Saadet Hanım: Parayla ölçülemeyecek bir mutluluk… Üretilen kumaşların satışı, defileler, kadınların yüzündeki umut… Hepsi paha biçilemez.
Sayın Başkan Kasım Bey, Erol Albayrak ve ekibi, Kübra Bülbül, Adnan Yetkin, Ajans Rönesans’tan Akif ve İpek Örük, müzikleriyle bize eşlik eden Naz Koza Örük… Hepsi bu hikâyenin birer kahramanı.
Hepsine tek tek minnettarım.
“Amaç güzel olunca, her şey güzel oluyor.”
Z.E.: Sizi tanımlayan tek cümle desek, ne söylersiniz?
Saadet Hanım : “İyiliğin modası hiç geçmez.”
Muhabir Tv’den Zerrin Erdoğan’ın notu:
Hayatının ipliğini iyilikle, emeğiyle ve sabrıyla dokuyan bu kadının hikâyesi, sadece bir başarı öyküsü değil; bir vicdan, bir umut ve bir kadın gücü manifestosu.
