Muhabir Tv’den Rojin Karaman yazdı…
Rojin Kabaiş, 21 yaşındaydı.
Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Çocuk Gelişimi bölümünü kazanmış, ailesini Diyarbakır’da bırakarak büyük hayaller ve umutlarla üniversite yurduna yerleşmişti.
Kendinden önceki nesillerin yükseköğrenime erişemediği özellikle kız çocuklarının eğitim almaya, iş hayatına yeni yeni atılmaya başladığı coğrafyasında Rojin ve ailesi için bu yeni hayat ve yaşadıkları heyecan henüz başlamadan trajik bir şekilde son buldu.
27 Eylül 2024 günü yemek yedikten sonra telefonunu, cüzdanını ve babasıyla Diyarbakır’dan gelirken yolda aldıkları keki yanına alarak yurttan çıkan Rojin’den bir daha haber alınamadı.
15 Ekim 2025 gününde Molla Kasım Köyü’nde bulunan cenazesi, sahilde bıraktığı eşyalarına tam olarak 25 km uzaklıktaydı.
Otopsi raporuna göre suda boğularak hayatını kaybetmişti.
Öldürüldüğüne dair bir bulgu ilk altı ay içinde hiç gündeme gelmediğinden kamuoyu nezdinde olayın intihar olabileceğine dair bir kanı oluştu.
Ancak kızının fotoğrafını göğsünde taşıyan, sesini duyurmak için her mecraya başvuran Nizamettin Kabaiş ilk günden itibaren kızının intihar ettiğine inanmadığını, Rojin’in üniversiteye başladığı için çok heyecanlı olduğunu ve intihar etmek isteyecek bir insanın yanına müzik dinlemek için kulaklıklarını ve yemek için kekini almayacağını defalarca söyledi.
Esasında Nizamettin Kabaiş’in mücadele ettiği şey; ülkemizde kadın cinayetlerinde sıkça yaşanan; bir kadının öldürüldüğüne dair yeterince delil henüz bulunacak kadar soruşturma derinleştirilmediğinde kolaya kaçmak ve kadın cinayetlerinin gerçekliğini kabul etmemek için oluşturulan intihar algısıydı.
Bu algı daha önce birçok kadın cinayetinde karşımıza çıkmıştı. Mesela bir plazanın 20.katından düşerek intihar ettiği iddia edilen daha sonra özellikle kadın derneklerinin itirazı üzerine derinleştirilen ve cinayet soruşturmasına dönen Şule Çet dosyası. Ya da Gaziantep’te eski erkek arkadaşının evinde balkondan düştüğünde intihar ettiği söylenen daha sonra soruşturma genişleyince erkek arkadaşının kasten adam öldürme suçundan tutuklandığı Duygu Delen cinayeti.
Bunlar ve belki yeterince kamuoyu desteği oluşturulmadığı için adını bile bilmediğimiz yüzlerce kadının ve genç kızlarımızın en önemli ortak noktası bu coğrafyada değiştiremediğimiz kadın olgusunun mağduru olmaları. Üniversiteye yeni başlayan ve bir gün öncesinde babasıyla gülüp eğlendiği videoları bulunan Rojin neden intihar etsin sorusu sorulmuyor.
Sebebi ise zihinlerdeki kadının cinsiyetine ve cinselliğine atfedilen bir suç/günah işlemiştir ve pişman olmuştur düşüncesi.
Nizamettin Kabaiş’in çabalarıyla ancak bir yıl sonra derinleştirilebilen soruşturmada sokaklarda tüm bu toplumsal kabullere rağmen haykırabildiği çok önemli bir delil var. Rojin’in intravajinal ve sternal olmak üzere bedeninde iki bölgede birer farklı erkek DNA’sı.
İlk otopside de bulunan ancak intihar olduğu ön kabulüyle değerlendirilen bu olayda DNA’ların yeri önemsenmemiş sadece bulaş olabileceği üzerinde durulmuştu. Nizamettin Kabaiş; kızının cinsel istismara uğramış olma ihtimalini dile getirmenin kendisine ve kızına bir hakaret olmadığının, olayın cinayet ise faillerin ortaya çıkmasının tüm sınırları yine erkekler tarafından çizilmiş sözde namus ve şeref kavramlarından daha önemli olduğunu tüm ülkeye göstermiştir.
Hayatının baharında henüz üniversitesinin amfisinde bir derse bile derse girememişken cenazesi bir göl kıyısında günler sonra bulunan Rojin; ailesinin haykırışlar ve bu haykırışlara tepkisiz kalamayan vicdanlar sayesinde bugün gündemde. Bu vicdanların tek temennisi soruşturmanın derinleştirilip olası fail ya da faillerin bulunarak cezalandırılması ve cinayet şüphesi bulunan hiçbir ölümün intihar adı altında kapatılmayarak adaletin sağlanması.
Hiçbir kadının cinayeti, bir daha “intihar” adı altında unutturulmasın. Adalet, kadınların sessizliğinde değil; gerçeğin aydınlığında yerini bulsun.
