“Bu otelde kalan erkeklerden memnun değiliz çünkü çocuklarımız için endişeleniyoruz” diyor Orla Minihane ve ekliyor: “Eğer bu beni aşırı sağcı yapıyorsa, öyle olsun.”
Orla, çocukluğundan beri İngiltere‘nin Epping kenti yakınlarında yaşıyor.
Kendini “25 yıldır Londra Finans Merkezi’nde çalışan, son derece sıradan bir kadın” olarak tanımlıyor.
Geçtiğimiz yıl, ülkedeki aşırı sağcı Reform UK partisinin üyesi olmuş ve yerel seçimlerde aday olmayı arzuluyor.
Essex’e giden yoğun yol üzerindeki Bell Oteli, hükümetin sığınmacıları yerleştirdiği ülke genelinde 200’den fazla otelden biri haline geldi. Otel artık çevresi bariyerlerle kaplı ve güvenlik önlemleri altında.
Son bir ay içerisinde, bu otellerin kullanımına karşı kimi zaman yüzlerce, bazen binlerce kişinin katılım sağladığı protestolar düzenlendi. Bu hafta sonu için yaklaşık 20 protesto daha planlandı.
Epping’teki 80 odalı Bell Oteli’nde Temmuz ayında, burada kalan bir adamın cinsel saldırı ve taciz suçlamalarıyla tutuklanmasının ardından protestolar başlamıştı.
41 yaşındaki Etiyopyalı Hadush Kebatu, suçlamaları reddederek tutuklu bulunuyor.
Bu olay, İngiltere genelinde sığınmacıların otellere yerleştirilmesinin toplum üzerindeki etkisine dair daha geniş bir tartışmayı tetikledi.
Orla, “Eskiden otelde kadınlar ve çocuklar da bulunuyordu, ufak tefek suçlar olurdu ama herkes hayatına devam ederdi. Şimdi ise tamamen erkeklerden oluşuyor. Kültürel denge bozuldu” şeklinde konuşuyor.
Sosyal medyada, kırmızı-beyaz-mavi afişlerde “Topluluğumuzu Koru”, “Kadın ve Çocukların Güvenliği Yabancılardan Önce Gelir” ve “Tüm Vatanseverler Hoş Geldiniz” gibi sloganlar yer alıyor.
BBC, bazı protestolara aşırı sağcı grupların katıldığını belirledi. Karşıt gruplar da bu gelişmeleri yakından takip ediyor.
Irkçılığa Karşı Ayağa Kalk (Stand Up To Racism) isimli grup, bu protestoları “ırkçı şiddeti körükleme” girişimi olarak değerlendiriyor ve geçen yıl Southport kentinde meydana gelen üç genç kızın ölümünün ardından yaşanan şiddetin tekrar edebileceği uyarısında bulunuyor.
Ancak protestoları organize edenlerin bir kısmı sokak eylemleri konusunda deneyimsiz. Aralarında Orla gibi aile sahibi, mesleğinde profesyonel kişiler de var. Bu durum, otellere komşu bazı bölgelerde halkın tutumunda bir değişim olduğunu gösteriyor.
Bell Oteli’nin çevresi çelik bariyerlerle kaplandı ve 24 saat güvenlik önlemleri alındı. Otel sakinlerinden Libyalı Wael, bir yıldır sığınma başvurusu sürecinde ve dördüncü kez İçişleri Bakanlığı görüşmesini bekliyor.
“Bir protestocu ile konuştum, her şey yolunda” diyor Wael.
“Epping güzel, burada kalabiliriz. İnsanlar bize saygı gösteriyor. İngilizce öğrenip çalışmak istiyorum. Araba yıkamacıda bile olsa. Burada kalıp yemek almak istemem. Hayalim para kazanmak, futbol oynamak, hayatın tadını çıkarmak. Küçük bir hayal.” şeklinde ifade ediyor düşüncelerini.
Wael, konuşmaya, adını vermeye ve fotoğraf çektirmeye açık. Ancak otelde kalan iki genç Iraklı Kürt daha temkinli davranıyor.
Bir motosikletli grubun üzerlerine hakaretler yağdırdıklarını aktarıyorlar. Bir süre sonra aynı grubu yakından görüyoruz.
Biri, otel odasında 24 saat yaşamanın psikolojisini bozduğunu belirtiyor. İçişleri Bakanlığı sürecini sorduğumda ise hızla içeri giriyorlar. Birkaç dakika sonra, yoldan geçen bir sürücü “Yakın orayı!” diye bağırıyor.
Geçen yaz, Southport cinayetlerinin ardından bazı protestocular otelleri yakmaya çalışmıştı.
Bu yaz da karşıt görüşlü gruplar arasında zaman zaman polis müdahalesi gerektiren gerginlikler yaşandı.
Sığınmacılar genellikle pencerelerden olayları izliyor veya telefonla çekim yapıyor.
Polis, genellikle olayları kontrol altında tutmayı başardı. Essex Polisi’nin, Epping’teki bir protestoya göçmen yanlısı aktivistleri otobüslerle taşıdığı iddiası ise asılsız çıktı. Şu an için tutuklu sayıları 2024’teki rakamların çok altında.
Son protestoda hararetli bir konuşma yapan Orla’ya öfkesinin nedenini soruyorum.
“Arkadaşlarım, kızlarının genç, beyaz olmayan erkekler tarafından taciz edildiğini anlattı” diyor.
“Yerel bir süpermarkette hırsızlık gördüm. Herkes bunların sığınmacı olduğunu biliyor. Epping çok beyaz bir yer.” şeklinde ifade ediyor endişelerini.
Orla, otelde kalanların “bedavacı” olduğunu ve bu fırsatı kötüye kullandıklarını düşünüyor.
Sığınmacılar ise İngiltere’ye korunma arayışıyla geldiklerini savunuyor. Bazılarının başvurusu ise reddedilebiliyor.
Geçen ay, Irkçılığa Karşı Ayağa Kalk grubu, Orla’nın bir protestoda neo-Nazi grubundan biriyle aynı sahneyi paylaştığını iddia etti.
Orla, “Kim olduğunu bilmiyordum” diyerek yanıtlıyor. Söz konusu kişi de gruptan ayrıldığını belirtiyor.
İngiltere’de sığınmacıların çalışmasına normalde izin verilmiyor. Hükümetler, bunun iş gücüne girmesinin, ülkeye gelmeyi teşvik edebileceğini düşünüyor. Bunun yerine, sığınmacıların konaklama ve yemek ücretleri karşılanıyor.
Epping’in 26 km güneyinde, Londra’nın doğusundaki Canary Wharf’ta, 610 odalı dört yıldızlı Britannia International oteline yeni sığınmacılar yerleştirildiğinde, bölge sakinleri protesto düzenledi.
Çinli Chengcheng Cul, kendi “yasal göçü” ile “yasa dışı” gelen sığınmacılar arasında fark olduğunu belirtiyor:
“İnsanlar Manş Denizi’ni kaçak geçip kolayca gelebiliyorsa, yasal yollardan gelenlere ne teşvik kalır? Bu ülke sınırlarını yasa dışı göçmenlere açtı.”
Londra’da Isle of Dogs bölgesinde yerel yardım kuruluşlarında çalışan Lorraine Cavanagh ise, “Kim olduklarını bilmiyorum. Tanınmayan adamlar, istediklerini yapabiliyorlar” diyor.
Bu “onların kim olduğunu bilmiyorum” hissi, birçok toplulukta muhalefetin merkezinde yer alıyor.
Küçük botlarla gelenler, toplam göçmen sayısının yalnızca küçük bir kısmını oluşturuyor.
2024’te tüm sığınmacıların üçte biri bu yolla geldi. Hükümet, konaklama işini Serco, Clearsprings ve Mears adlı şirketlere devretmiş durumda.
Hükümet, otellerin nerede olduğunu saldırıya uğrayabilecekleri gerekçesiyle açıklamıyor.
Göç Gözlemevi’nden Madeleine Sumption, küçük sığınmacı grupları hakkında bilgi yayımlamanın, onları yaş veya cinsiyetlerine göre tanımlayabileceği için sorunlu olduğunu ifade ediyor. Bu, kamu kurumlarının da uzun süredir uyguladığı bir yaklaşım.
Her bölgede kaç otelin kullanıldığı biliniyor. Bunların büyük çoğunluğu İngiltere’nin güneyinde yer alıyor.
Bu tesisler devletin günde 5,77 milyon sterline mal oluyor. On yıllık tahmini maliyet, 2019’daki 4,5 milyar
